بسم الله الرحمن الرحیم

سلام ، سلام، 11 + 89 تا سلام داغ  ِ داغ، به مثال داغی آفتاب مرداد

89 به خاطر امساله و این دوتا یک 11 هم من و توایم که حالا انگار ایستادیم درست روبروی هم و واژه ها پل شدند بین دلامون تا فاصله ها رو حس نکنیم... من و تو که نشستیم پای سفره ی پربرکت رحمت خدا و حالا انگار از گوشه و کنار  این غریبستون خاکی کمتر بوی غربت به مشام میرسه و بیشتر صدای سلام ها و خنده ی آشنایان و دوستان و  اهل محله است که دور هم جمع میشن پای سفره های افطار تو مساجد و گاهی محفل قرآن خونی و... کاش این مساجد همیشه ی سال پر رونق بود و  قرآن هامون تو ماه های دیگه سال خاک نمی خورد گوشه ی  تاقچه...

آفریدگارم  می خوام یادت بهانه ی نفس کشیدنم باشه ... الها از شرم گناهکاربودنم از طلب بخشش هام از این همه بدقولی هام خسته نشی؟ اگه از من روبرگردونی و رهام کنی تو ظلمت خودم ... خدا... دستم به دامنت فقط روتو ازم برنگردون..همین

غیر تو کسی رو ندارم که بخوام نجاتم بده و بازم رو اشتباهام سرپوش بذاره وصبر کنه ... خدایا حاجات این دل که تمومی نداره... دیگه روم نمیشه حتی  ازت بخوام ببخشیم ... فقط یه چیز ازت می خوام فقط امشب جواب سلاممو بده ! جواب سلاممو بده یا نعم المجیب یا نعم المجیب!!

آنكه عاشق مي شود خدائي دارد

بر صندلی چوبی نشسته بود و ژاکتی پشمی به تن داشت و چای می نوشید ؛ بی خیال . فنجان چای اما از خاطره پر بود و انگار حکایت می کرد از مزرعه چای و دختر چایکار و حکایت می کرد از لبخندش ، که چه نمکین بود و چشم هایش که چه برقی می زد... و دستهایش که چه خسته بود و دامنش که چه قدر گل داشت . چای خوش طعم بود . پس حتما آن دختر چایکار عاشق بوده و آن که عاشق است ، دلشوره دارد و آن که دلشوره دارد دعا می کند و آنکه دعا می کند حتما خدایی دارد پس دختر چایکار خدایی داشت .
ژاکت پشمی گرم بود و او از گرمای ژاکت تا گرمای آغل رفت و تا گوسفندان و آن روستای دور و آن چوپان که هر گرگ و میش و هر خروس خوان راهی می شد . و تنها بود و چشم می دوخت به دور دست ها و نی می زد و سوز دل داشت .
و آن که سوز دل دارد و نی می زند و چشم می دوزد و تنهاست ، حتما عاشق است و آن که عاشق است ، دعا می کند و آن که دعا می کند حتما خدایی دارد پس چوپان خدایی داشت .
دست بر دسته صندلی اش گذاشت . دست بر حافظه چوب و وچوب ، نجار را به یاد آورد و نجار ، درخت را و درخت دهقان را و دهقان همان بود که سالهای سال نهال کوچک را آب داد و کود داد و هرس کرد و پیوند زد . و دل به هر جوانه بست و دل به هر برگ کوچک .
و آنکه می کارد و دل می بندد و پیوند می زند ، امیدوار است و آن که امید دارد ، حتما عاشق است و آن که عاشق است ، ، دعا می کند و آن که دعا می کند حتما خدایی دارد پس دهقان خدایی داشت .
و او که برصندلی چوبی نشسته بود و ژاکتی به تن داشت و چای می نوشید ، با خود گفت : حال که دختر چایکار و چوپان جوان و دهقان پیر خدایی دارند ، پس برای من هم خدایی است .
و چه لحظه ای بود آن لحظه که دانست از صندلی چوبی و ژاکت پشمی و فنجان چای هم به خدا راهی است .
:: عرفان نظرآهاري ::

عشق چیست؟

دروازه ی ورود به جهان هستی

سبزی حیات . لبه ی بینهایت

سجده ی شوق . بهت از زیبایی ریاضیات .گردش الکترون و نور در فضای سایبر

تقارن کریستالها .

حضور بی ترس صفهای به هم پیوسته استوار

آسمان بیکران شبهای کویرکه چون گنبدی تو را در بر میگیرد و تو در کبودی آن غرق می شوی

لبخند کودکی در آغوش مادر

آبیاری کرتها در شبهای سرد زمستان .

سعی مادری با پای برهنه در میان دو کوه برای یافتن آب برای فرزند تشنه .

روشن شدن دل نابینایی در لمس دستهای پینه بسته ی غریبه ی آشنای شبهای نخلستان .

آشنایی دو چشم در فضای حیا.

همه چیز را در برابر بنیان هستی فدا کردن و همه را هیچ انگاشتن.

یک عمر چوبه ی دارخویشتن را با خود حمل کردن .

 آتش در دست ننالیدن.

گل سفیدی در میان دشت شقایق

پرواز در روزی که همه به خاک بازی سرگرمند .

استخوان در گلو و خار در چشم دم نزدن

کودکی بی پناه را در زیر بال و پر خویش امان دادن

خطاهای خویشتن را بی ترس از احد الناسی اعتراف کردن و بر آن گرییدن

زندان را بر آزادی ذلیلانه ترجیح دادن

یک عمر در هوای او بال و پر بر قفس زدن

پروانه وار در هوای نور ، سوختن

Nay.blogfa.com: منبع